ლიბერალური პროპაგანდისაგან ტვინგამორეცხილი ადამიანები საქართველოშიც და მთელ მსოფლიოშიც აშშ-ს პრეზიდენტს რუსეთუმეს და პუტინის მოკავშირეს ეძახიან. ადამიანების მეორე, შედარებით გულწრფელი კატეგორია კი, რომელიც მთლად ლიბერალური პროპაგანდის მსხვერპლს არ წარმოადგენს, უბრალოდ, პოლიტიკურად ბეცია, – წერს “ერთიანი ნეიტრალური საქართველოს” წევრი, ნანა კაკაბაძე, სოციალურ ქსელში.
მისი განცხადებით, ძირითადად, უკრაინელების სიცოცხლესა და ამერიკელების ფულებს ამოფარებული წამქეზებელი ევროპული ქვეყნები მხოლოდ გამამხნევებელი შეძახილებით გამოხატული გულშემატკივრობით და სოლიდარობით გამოირჩევიან, ამ ფონზე კი, დონალდ ტრამპს არ ესმის, რატომ უნდა გადაყაროს დამატებითი რესურსი იქ, სადაც ცოცხალი ძალა თითქმის ამოწურულია და ამერიკული იარაღი და ფული ან კორუფციონერთა ჯიბეში ილექება, ან ბრძოლის ველზე ნადგურდება.
კაკაბაძის განცხადებით, ტრამპის მსგავსად, ბიძინა ივანიშვილსაც სწორი პოლიტიკური არჩევანის გამო შეარქვა ქართულმა ოპოზიციამ და მასთან დაკავშირებულმა მედიამ თუ არასამთავრობო ორგანიზაციებმა “რუსი ოლიგარქი”.
“ახალი პოლიტიკური რეალობა და საქართველო
ლიბერალური პროპაგანდისაგან ტვინგამორეცხილი ადამიანები საქართველოშიც და მთელ მსოფლიოშიც აშშ-ს პრეზიდენტს რუსეთუმეს და პუტინის მოკავშირეს ეძახიან.
ადამიანების მეორე, შედარებით გულწრფელი კატეგორია კი, რომელიც მთლად ლიბერალური პროპაგანდის მსხვერპლს არ წარმოადგენს, უბრალოდ, პოლიტიკურად ბეცია. მათ არ ესმით, რომ ამერიკის სიძლიერისთვის, ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა ქვეყნისთვის, მთავარია პოლიტიკური ინტერესები და არა პოლიტიკური თუ ადამიანური გემოვნებები და გრძნობები. ნებისმიერი გონიერი მმართველი ცდილობს კონკრეტულ სიტუაციაში სწორად განსაზღვროს, რომელი ქვეყნის (და არა როგორი ქვეყნის) მეკავშირეობაა მისი ქვეყნისთვის საჭირო.
ტრამპი და მისი გუნდი კარგად ხედავენ, რომ ზელენსკის მხარდაჭერა ომში არ არის თანხვედრაში ამერიკის ინტერესებთან. ბიზნესმენმა პრეზიდენტმა კარგად დათვალა ხარჯი და შედეგი მისი ქვეყნისთვის, დაინახა, რომ ამ ომში ჩაყრილმა ფულმა ვერც უკრაინას არგო (ქვეყანა განადგურების პირასაა) ვერც ამერიკას და ვერც ევროპას. მიუხედავად ამისა, ევროპის ქვეყნების უმრავლესობა (ბალტიისპირელების, ბრიტანელების და პოლონელების თამადობით) განსაკუთრებული დაჟინებით, აგრესიულობით და სისტემატური ყიჟინით მოუწოდებენ უკრაინელებს, მიდით ბიჭებო, ჩვენ თქვენს გვერდით ვართ, ბოლო უკრაინელამდე იბრძოლეთ და ჩვენ გულშემატკივრობას არ მოგაკლებთო. ერთი შეხედვით, ისინიც ლიბერალური პროპაგანდის მსხვერპლებს ჰგვანან, რომლებიც საკუთარ თავს და ერთმანეთს იმით აშინებენ, რომ უკრაინის შემდეგ რუსეთი ჩვენ მოგვადგებაო, მაგრამ რეალურად ამ შემთხვევაშიც მხოლოდ მერკანტილურ სარგებელზე ფიქრობენ.
ფაქტია, რომ ასეთი წამქეზებელი ქვეყნები უკრაინაში საკუთარი ჯარისკაცების საზარბაზნე ხორცად გაგზავნას გულშიც არ გაივლებენ, ხოლო მათი ქვეყნებიდან მოხალისეები იმდენად მცირე რაოდენობით მიდიან უკრაინაში საბრძოლველად, რომ ალბათ ცალკე აღებული თითქმის ყველა ამ ქვეყნიდან უკრაინაში საომრად წასული მოხალისე საქართველოდან იქ მებრძოლ მოხალისეებზე ნაკლებია.
ძირითადად უკრაინელების სიცოცხლესა და ამერიკელების ფულებს ამოფარებული წამქეზებელი ევროპული ქვეყნები მხოლოდ გამამხნევებელი შეძახილებით გამოხატული გულშემატკივრობით და სოლიდარობით გამოირჩევიან. აგერ, სულ ახლახან თეთრი სახლის ოვალურ დარბაზში მომხდარი გახმაურებული ინციდენტიდან 2 დღეში, ლონდონში მოეწყო, „მსოფლიო ლიდერობაზე პრეტენზიის და აშშ-ს ჩანაცვლების“ სამიტი, მაგრამ იქაც მხოლოდ ლოზუნგები იყო და უკრაინისთვის რეალური არაფერი შეუთავაზებიათ. ისევ მხოლოდ დაპირებები, „რომ ბოლომდე უკრაინის გვერდით“ იქნებიან და ა. შ. მაგრამ მათ უნიათო განცხადებებში 2 რამ იპყრობდა ყურადღებას: ჯერ ერთი, აღიარეს, რომ აშშ-ს გარეშე ვერ უზრუნველყოფდნენ უკრაინის უსაფრთხოებას და მეორეც, მათი ლექსიკონიდან საერთოდ გაქრა სიტყვები „უკრაინის ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის“ აუცილებლობის შესახებ. არადა, კარგად გვახსოვს, ადრე ჯერ უკრაინის 1991 წლის საზღვრებში აღდგენას მოითხოვდნენ, მერე 2014 წლამდე საზღვრების, ბოლოს 2022 წლის 24 თებერვლამდე პერიოდის საზღვრების, ახლა კი უკვე ეს მოთხოვნაც გამქრალიყო ლონდონის სამიტის მონაწილეების გამოსვლებში. ისინი კარგად ხედავენ, რომ უკრაინას თავისი ტერიტორიების დაახლოებით 20%-ის დათმობაზე დათანხმება მოუწევს.
პრეზიდენტ ტრამპს არ ესმის, რატომ უნდა გადაყაროს დამატებითი რესურსი იქ, სადაც ადგილობრივი რესურსები (მეომრები) თითქმის ამოწურულია და ამერიკული იარაღი და ფული ან კორუფციონერთა ჯიბეში ილექება, ან ბრძოლის ველზე ნადგურდება. შედეგი კი ის არის, რომ რუსები ყოველდღიურად სულ უფრო მეტ უკრაინულ ტერიტორიებს იპყრობენ. ამ ფონზე რა გასაკვირია, რომ ამერიკის ხელისუფლებამ განაცხადოს – „არა, ძვირფასო უკრაინელებო და ევროპელებო, ეს არ შედის აშშ-ს ინტერესებში და თუ თქვენ ეს მოგწონთ, მაშინ საკუთარი ჯიბიდან დააფინანსეთ ეს ყველაფერი“-ო.
აქედან გამომდინარე დადგა ამერიკა იქით მხარეს, სადაც წაგებულის იმიჯს აიცილებს, ანუ სადაც ომის დასრულების და მშვიდობის დამყარების მსურველები არიან, ასეთი არჩევანით, ომის დასრულების შემთხვევაში ამერიკასაც ეძლევა საშუალება აინაზღაუროს ფუჭად გადაყრილი მილიარდები, ასევე უკრაინამაც შეინარჩუნოს დარჩენილი გენოფონდი და დარჩენილი ტერი